எங்கும் எதிலும்

                 எங்கும் எதிலும் ஊழலப்பா

                 என்றும் நேர்மை வாழலப்பா

                 பொங்கும் பாலும் திரியுதப்பா

                 புனிதம் கருகி எரியுதப்பா

                 வாய்மை, பேச்சில் ஏதப்பா?

                 வாழ்க்கை முழுதும் சூதப்பா

                 தாய்மை கூடப் போலியப்பா

                 தர்மம் என்பது காலிடப்பா

                 கோவில் சொத்துப் பறிபோச்சு

                 கொலையும் களவும் உறவாச்சு

                 பாவம் செய்தல் நடப்பாச்சு

                 பாசம் கூட நடிப்பாச்சு

                 சட்டை மிடுக்கு வெள்ளையப்பா

                 சகல சொத்தும் கொள்ளையப்பா

                 பட்டை கொட்டை ஜொலிக்குதப்பா

                 பாலியல் சேட்டை கெலிக்குதப்பா

                 முகத்தில் சிரிப்புப் பொங்குதப்பா

                 முதுகில் கத்தி இறங்குதப்பா

                 அகத்தில் கரும்பேய் ஆடுதப்பா

                 அய்யோ... தெய்வம் வாடுதப்பா....

                 கோ. மன்றவாணன்

அந்நாளே திருநாள்

         வாடகை ஏதும் கொடுக்காமலே

         மாமரத்தில் குடியிருக்கும் அணில் சொன்னது :

         மாங்கனி பழுக்கும் ஒவ்வொரு நாளும்

         மனதினிக்கும் திருநாளே!

         நட்சத்திரக் கூட்டம் சொன்னது :

         மேகம் மறைக்காத இரவு ஒவ்வொன்றும்

         மின்னொளி வீசும் திருநாளே!

         என்வீட்டு ரோஜா செடி சொன்னது :

         எதிர்வீட்டு இளம்பெண் பூப்பறிக்கும் நாள் ஒவ்வொன்றும்

         காதல் தேசத்தை விலைபேசும் திருநாளே!

         சுவரில் வரைந்த காந்தி ஓவியம்

         சொன்னது :

         தவறியும் தீங்கிழைக்காத நாள் ஒவ்வொன்றும்

         மனித நேயத்துக்கு உயிரூட்டும் திருநாளே!

         அழிவின் விளிம்பில் இருக்கும் மரம் சொன்னது :

         வெட்டக் கோடரி எடுத்து வராத நாள் ஒவ்வொன்றும்

         பசுமை தீட்டும் திருநாளே!

         நீதிமன்றத்தில் சிறைபட்ட காவிரி சொன்னது :

         என்னை என்போக்கில் விடும் நாள் ஒவ்வொன்றும்

         எல்லையற்ற அன்பின் திருநாளே!

         ஆதார் இல்லாத தெருவாசி சொன்னது :

         ஒருவேளை உணவாவது கிடைக்கும் நாள் ஒவ்வொன்றும்

         இந்தியத் தாயின் கண்ணீர் துடைக்கும் திருநாளே!

         கோ. மன்றவாணன்

தனிமையோடு பேசுங்கள்

             தனிமையோடு பேசுங்கள் என்றார் யோகி

             என்முகம் பார்த்து

             யாருமற்ற பெரும்பரப்பில்

             அமர்ந்திருக்கிறேன்

             அலைமோதும் கற்பாறை மீது

             வெளியேறிச் சென்று

             விசாரிக்கிறது மனது

             இறந்தவர்களையும் தோண்டியெடுத்து

             கற்சிலை முன் பேசப் பேசக்

             காது முளைத்துவிடுகிறது

             கருங்கல் சுவர்களுக்கும்

             நம்பி உள்ளத்தைத் திறக்க முடிவதில்லை

             நான்கு திசைகளிலும் வேடர்கள்

             எனக்குள்தான் அழுகிறேன்

             எட்டிப் பார்க்கிறார்கள் யார்யாரோ...

             தனிமை இதுவென்று உடல் நம்பினாலும்

             கூட்ட நெரிசல் மனம்முழுவதும்

             கூச்சல் இட்டபடி

             சவக்குழிக்குள்  என்னைப் புதைத்துக்கொண்டு

             மவுனமாகப் பேசுகிறேன்

             மண் அதிர்கிறது

             எதுவுமற்ற மனவெளியில் பேச

             எதிர்பட்ட காட்டுச்செடி கொடிகளை வெட்டி

             இவ்வளவு தொலைவு வந்துவிட்டேன்

             கண்டறிகிறேன்

             எல்லாம் உண்டு இந்த உலகில்

             தனிமையைத் தவிர 

             கோ. மன்றவாணன்

கொண்டாடப்படும் தினங்கள்

           விழிபிடித்து அழைத்துச்செல்லும்

           விறுவிறுப்பான புதினத்தின் பக்கங்கள்தாம்

           ஒவ்வொரு நாளும்

           பூமி மாற்றி உடுத்தும்

           புத்தாடைகள்தாம்

           பருவ காலங்கள் யாவும்

           புவி

           புதுப்பித்துக்கொள்கிறது

           நாள்குளியல் செய்து

           வெற்றியாளர்கள்

           மெருகேறி மின்னுகிறார்கள்

           ஒவ்வொரு நாளையும் அலங்காரம் செய்து

           தாயைப் பழித்தவனையும் மன்னித்துவிடு

           தப்பவிடாதே

           நாளைப் பழிக்கும் சோதிடத்தை

           வானவில் அழகெனவே

           வசீகரித்து வண்ணம் பூசுகின்றன

           வார நாட்கள்

           நேற்று என்பது ஒத்திகை

           இன்று என்பது அரங்கேறும் நாடகம்

           நாளை என்பது விருதுபெறும் வைபவம் 

           உன்னை நம்பி உழை

           எல்லா நாட்களும்

           கொண்டாட்ட தினங்கள்தாம்

           கோ. மன்றவாணன்

வஞ்சம் செய்வாரோடு...

             ஆனாலும் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்

             வசீகர முகம்

             வஞ்சனைக்கு

             அது

             முகத்தோல் உரிக்கும்போது

             முழுவதும் நீலம் பாய்ந்திருக்கும் நம்வாழ்க்கை

             வஞ்சச் சோறு தின்றே தடித்திருக்கின்றன

             எந்த இதிகாசமும்

             எந்தக் காவியமும்

             உன்கையே வாள்தூக்கும்...

             உன்தலையை வெட்டி வீழ்த்தும்...

             வேடிக்கை பார்த்து

             வெற்றியைக் கொண்டாடும்

             விசை அழுத்திய வஞ்சம்

             அன்பெது வஞ்சமெது

             பிரித்தறிய ஒரு பறவையுமில்லை

             பெருவெளியில்

             யாரறிவார்

             ஆசி வழங்கும் துறவிக்கும்

             அந்தப்புரங்கள் உண்டு

             “வஞ்சனை செய்வாரோடு இணங்க வேண்டாம்”

             வா... புலவனே...

             வந்து அடையாளம் காட்டு!

             கோ. மன்றவாணன்

நல்லதோர் வீணை

                          

           பூதத்திடம் கொடுத்துவிட்டுப்

           போனவர்

           திரும்பி வந்து பார்த்தார்

           மாறி இருந்தது

           நல்லதோர் வீணை

           நல்லதோர் விறகாய் நெருப்பில்

           நவீன

           நாரதரிடம் வந்து சேர்ந்தது

           நல்லதோர் வீணையொன்று

           கைவிரல் படாமலே ஒலிக்கிறது

           கலக ராகம்

           அடகு வைக்கப்பட்டது வீணை

           மீட்டவோ

           மீட்கவோ

           வரவில்லை ஏழைக் கலைஞன்

           அரசியல்வாதிக்கு

           அன்பளிப்பாகத் தரப்பட்ட

           வீணைக்குக் கோபம்

           தற்கொலை செய்துகொண்டது

           தரையில் விழுந்து

           கல்வி அமைச்சர் நடத்தும்

           கல்லூரி வளாகத்தில் வைக்கப்பட்ட

           கலைமகள் சிலையின் கையில்

           பொன்முலாம்

           பூசப்பட்ட வீணை

           மாறி மாறி மாயாஜாலம் காட்டியது

           வாய்பிளக்கும் உண்டியலாய்

           குழந்தைகளுக்கான வீணைகளைச் செய்து

           கூடையில் வைத்துக்

           கூவிச் செல்கிறார் கிழவர்

           துப்பாக்கிப் பொம்மைகளை வைத்து

           சுடுகின்றன குழந்தைகள்

           கிழவரை நோக்கியே

             -கோ. மன்றவாணன்

தூரத்து வெளிச்சம்

              தூரத்து நட்சத்திரம்

              துணைக்கு வரும்

              தொலைவைக் கடக்கலாம்

              உச்சிவான் நிலவு

              உடன் வரும்

              இருள்பயம் நசுக்கி நடக்கலாம்

              இருள்காட்டில்

              இரவுக்கூட்டில்

              ஏற்றிவைப்பார் அகல்விளக்கு ஒருவர்

              கண்முளைக்கும் அப்போது

              காட்டுக்கும்

              இருட்டுப் பள்ளத்தாக்கில் இருந்து

              ஏற முயல்கிறோம் எல்லாரும்

              ஒளியை அள்ளி உடலில் பூசிக்கொள்ளவே

              வேதங்கள் விளக்குகின்றன

              “ஒளியால் நிரம்பிய உடல்தான்

              எந்தக் கடவுளுக்கும்”

              ஒளி தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொள்கிறது

              “நம்பிக்கையின் உயிர்வடிவம்

              நான்”

              சுற்றிலும் இருள்வெளி

              தூரத்தில் சுடர்த்துளி

              போதுமே வெற்றி உன்னருகே....

              -கோ. மன்றவாணன்

யுத்தம் செய்யும் கண்கள்

              வேல்விழி என்றும்

              வாள்விழி என்றும்

              புலவர்கள் சொன்னபோதே

              புரிந்தது

              போர்செய்யும் கண்கள் இவையென்று

              மாமன்னர்களும்

              மகாகவிஞர்களும்

              போரில் தோற்றவர்களே

              அந்தரங்க வரலாறு

              அவிழ்க்கப்பட்டால்

              ராணுவ ரகசியங்களைக்

              ராத்திரியில் கைப்பற்றும் ராசி

              பெண்ணுக்கு உண்டு

              அவளின்

              கண்ணுக்கு உண்டு

              நீர்மூழ்கிக் கப்பல்போல்

              வெளித்தெரியாமல் சென்று

              வீழ்த்தும் சக்தி

              விழிகளுக்கு உண்டு

              வீழ்ந்தவர் சொன்ன மெய்யிது

              கவிபேசும் கண்களுக்குள்

              ஆயத்தமாய் இருக்கும்

              ஆயுதக் கிடங்கு  

              தோற்றுப் போவதே

              சுகம்

              யுத்தம் செய்யும் கண்களிடம் சரண்அடைந்து

                -கோ. மன்றவாணன்

வீணையின் நாதம்

                                  

                மிழற்றிப் பாருங்கள்

                மெதுவாக வீணையை

                அறிவீர்கள்

                இரும்புக் கம்பிகளுக்குள்

                இனிய இதயம் உண்டு

                என்பதை!

                விரல்களின் மொழிபுரிந்து

                உரையாடுகிறது

                வீணை

                உலகப் பொதுமொழியில்

                எந்த ஓவியரால் வரைய முடியும்

                கையில் வீணை இல்லாமல்

                கலைமகளை?

                யாரால் கண்டுபிடிக்க முடியும்

                இந்த வீணைக்குள்

                எத்தனை பாடல்கள்?

                நாணமுண்டு வீணைக்கும்

                நங்கையின் கைதொடும்போது!

                ஞானமுண்டு வீணைக்கு

                நம்மனதைத் தொட்டுச் சுகமாக்கும்போது!

                வீணையின் நாதம் கேளுங்கள்

                உங்கள் உள்ளம்

                ஒரு கோவிலாகும்….

                   -கோ. மன்றவாணன்

நினைவுப் பெட்டகம்

               நின்று பார்த்திராத

               கால தேவதையின்

               காலடித் தடங்களைப் பாதுகாக்கிறது

               வரலாறு

               உதிர்ந்த இலைகளின் நினைவு நிழலாடுகிறது

               தளிர்விடும்

               புதிய இலைகளில்

               சோகத்தையும்

               சுகமாக்குகிறது யாருக்கும்

               முதல்காதலின் நினைவு

               நேற்றைப் புறக்கணித்துவிட்டு

               நாள் நடக்க முடியாது என்று

               ஞாபகப்படுத்துகின்றன

               நேற்றுச் சுட்ட இதே சூரியனும்

               நேற்றுக் குளிர்ந்த இதே நிலாவும்

               நினைவு தன்னைத் தானே

               முடிச்சிட்டுக்கொள்கிறது

               ஒவ்வொரு மரணத்திலும்

               அந்த

               மரணத்திலிருந்தும் ஒரு நினைவு

               கொழுகொம்பு தேடிக்கொள்கிறது

               நீ வேறு

               நினைவு வேறு அல்ல என

               மனக்கிளையில் அமர்ந்து பாடுகிறது

               வாழ்க்கைக்கிளி

               காலமும் உன்னைக்

               கைகூப்பி வணங்க

               நினைவுப் பெட்டகங்களில்

               நிரம்பி ஒளிரட்டும் நன்னெறிகளே…

               நினைவுப் பள்ளியில் பாடம் பயின்றே

               வரவேற்கிறது

               வருங்காலம்

              -கோ. மன்றவாணன்

கொண்டாட்ட தினங்கள்

                 விழிபிடித்து அழைத்துச்செல்லும்

                 விறுவிறுப்பான நாவலின் பக்கங்கள்தாம்

                 ஒவ்வொரு நாளும்

                 பூமி மாற்றி உடுத்தும்

                 புத்தாடைகள்தாம்

                 பருவ காலங்கள் யாவும்

                 புவி

                 புதுப்பித்துக்கொள்கிறது

                 நாள்குளியல் செய்து

                 வெற்றியாளர்கள்

                 மெருகேறி மின்னுகிறார்கள்

                 ஒவ்வொரு நாளையும் அலங்காரம் செய்து

                 தாயைப் பழித்தவனையும் மன்னித்துவிடு

                 தப்பவிடாதே

                 நாளைப் பழிக்கும் சோதிடத்தை

                 வானவில் அழகெனவே

                 வசீகரித்து வண்ணம் பூசுகின்றன

                 வார நாட்கள்

                 நேற்று என்பது ஒத்திகை

                 இன்று என்பது அரங்கேறும் நாடகம்

                 நாளை என்பது விருதுபெறும் வைபவம்

                 உன்னை நம்பி உழை

                 எல்லா நாட்களும்

                 கொண்டாட்ட தினங்கள்தாம்

                -கோ. மன்றவாணன்

மனத்திற்கு இட்ட கட்டளை

               முப்படை வந்தாலும்

               எப்படை வந்தாலும்

               சிறைப்படுத்த முடியாது

               மனத்தை 

               திண்டுக்கல் பூட்டுண்டு

               திறவுகோல் உண்டு

               வீட்டுக்கு!

               வானமாய்ப் பரந்து கிடக்கும்

               மனத்துக்கு?

               ஊரை அடித்துச் செல்லும்

               கரையுடைத்து வரும்

               காட்டு வெள்ளம்

               முட்டுக்கட்டை இல்லாத தேர்

               பலருக்குப்

               பலிபீடம்        

               மூக்கணாங்கயிறு இல்லாத மாடு

               குடைசாய்ந்து கிடக்கிறது

               வண்டி

               காமிரா கண் ஏமாறவில்லை

               துறவறம் பூண்ட சாமியும்

               காமப் பஞ்சணையில் 

               கட்டளை இடாவிட்டால்

               உன்னைச் சிறையில் தள்ளி

               வெளியில் திரியும் மனம்

               மனத்திற்குக் கட்டளையிட

               மந்திரம் தேடி அலையாதே

               குணத்தால் நிரம்பு

               மனம் அடங்கும் உனக்கு

                     

                 -கோ. மன்றவாணன்

பெண் எனும் பிரபஞ்சம்

                 மண்ணுக்கும் விண்ணுக்குமாக

                 மாளிகை கட்டிவைத்தென்ன

                 வாழ

                 யாருமில்லை எனில்...

                 பெண்ணெனும் உயிரூற்று இல்லெனில்

                 பிரபஞ்ச அறைகளில் இருந்து

                 வெளியேறி மரித்துப்போகும் காற்றும்

                 பிரபஞ்ச மாடத்தில் ஒளியேற்றுவாள்

                 பெண்,

                 மதியும் கதிரும் இல்லெனினும்

                 பெண்ணில்லாத உலகை விரும்புவதில்லை

                 கவிஞர் மட்டுமல்லர்

                 கண்ணில்லாதவரும்

                 பிரபஞ்சத்தின் ருசியைத் தேடி அலைந்தால்

                 பெண்ணில்தான் முடியும்

                 பிரபஞ்சத்தின் விதியைப் படிப்பதென்றால்

                 பெண்ணில்தான் தொடங்கும்

                 உயிர் ரகசியம் கற்றிருந்தால் போதும்...

                 பெண்ணுக்குள்ளே

                 பிரபஞ்சம் காணலாம்

                 பிரபஞ்சத்துக்குள்ளே

                 பெண்ணைக் காணலாம்.

                 பிரபஞ்சத்தின் சக்தி உனக்குள்ளும் சுழலும்...

                 பெண்ணைக் காதலித்துப்பார்!

                 -கோ. மன்றவாணன்