அறத்தின் குரல்
நக்கீரன்
அப்போது நான் திருப்பாதிரிப்புலியூர் ஆனைக்காரன் தெருவில் எளியதோர் அச்சகம் நடத்தி வந்தேன். நான் குடியிருந்த "கோட்டையும்" அதுதான். காட்டு ராணி கோட்டையிலே கதவுகள் இல்லை. இந்த ஏழையின் கோட்டையிலும் கதவுகள் இல்லை. என் அச்சகத்துக்கு மூன்றாவது வீட்டில்தான் நக்கீரன் வசித்து வந்தார்.
அது சின்ன தெரு. ஒரு காலத்தில் ஆனைகள் இருந்தனவோ என்னவோ…. என் காலத்தில் எருமைகளைத் தெருவில் கட்டி வைத்திருந்தார்கள். மழையானாலும் வெயிலானாலும் வாய்திறந்து புகார் தெரிவிக்காத ஜீவன்கள் அவை. அவை போல் மக்கள் இருக்க வேண்டும் என்பதே ஆள்வோரின் ஆசை! அந்தத் தெருவின் நடுவில் கிளைஎனப் பிரியும் இன்னொரு தெரு உண்டு. அதற்குப் பெயர் எருமைராஜ அக்ரகாரம்.
அந்தச் சின்னஞ்சிறிய தெருவுக்குள் திடீரென்று இருபதுக்கும் மேற்பட்ட கார்கள் சீறிப் பாய்ந்து வந்தன. எல்லாமே அம்பாசிடர் கார்கள். இப்போது இருப்பதுபோல் விதவிதமான கார்கள் அப்போது இல்லை. ஒவ்வொரு காரிலும் இடம் கொள்ளாத அளவுக்கு ஆட்கள் இருந்தனர். கார் சன்னலின் வெளியே இடுப்புவரை உடல்நீட்டி உரக்கக் கத்தியபடி வந்தனர். சடசடவென்று இறங்கி, நக்கீரன் வீட்டுக்குள் நுழைய முயன்றனர். கதவு சாத்தப்பட்டு இருந்தது. தடதடவென்று தட்டினார்கள். உடைக்க முயன்றார்கள். சிலரின் கைகளில் ஆயுதங்கள் இருந்தன.
தெருவில் உள்ள வீட்டினர், என்ன ஏது என்று தெரியாமல் வெளியில் வந்து பார்த்துப் பயந்துபோய்த் தம் வீடுகளை, உள்புறமாகப் பூட்டிக் கொண்டனர். என் கோட்டைக்குத்தான் கதவுகள் இல்லையே…!
"நக்கீரன் ஒழிக… நக்கீரன் ஒழிக…" என்று வாய்கிழியும் அளவுக்குக் கத்தினர். அசிங்கமான வார்த்தைகளால் நக்கீரனைத் திட்டிக் கோபாராதனை காட்டினார்கள். அந்த வசவுகளைக் கேட்டால் யாருடைய காதும் கூசும். யாருடைய நெஞ்சும் அதிரும்.
நல்ல வேளை. அன்று அந்த வீட்டில் யாரும் இல்லை. இருந்திருந்தால்….. நினைக்கவே நெஞ்சு நடுங்குகிறது.
பிறகுதான் மெல்ல மெல்ல விபரங்கள் வெளிவந்தன. வாடகைக் கார் நிலையத்தில் ஓய்வான நேரங்களில் ஓட்டுநர்கள் சிலர் சீட்டு ஆடுவார்கள். அது குறித்து யாரோ காவல் நிலையத்தில் புகார் தெரிவித்துவிட்டார். புகாரைக் கொடுத்தது நக்கீரன்தான் என ஓட்டுநர்களுக்கு யாரோ தவறான தகவல் தந்துவிட்டார். அந்த ஆத்திரத்தில்தான் ஓட்டுநர்கள் ஒன்றுதிரண்டு, அடியாட்களையும் அழைத்துக் கொண்டு, நக்கீரன் வீட்டுக்குப் படை எடுத்து வந்துவிட்டனர்.
அந்தக் காலங்களில் அரசு அதிகாரிகளை… ஏன், காவல் துறையினரைக் கூடக் கண்டித்துப் பிரச்சாரத் தட்டிகளைச் சாலை சந்திப்புகளில் மரங்களிலோ கம்பங்களிலோ கட்டி வைத்து விளம்பரப் படுத்துவார் நக்கீரன்.
இந்த ஓட்டுநர்கள் படையெடுப்பைப் பற்றி… நக்கீரன் அவர்களிடமே கேட்டேன் நான். அதற்கு அவர்,
"ஓட்டுநர்கள் மீது நான் எந்தப் புகாரும் கொடுக்கவில்லை. அவர்களால் பொதுமக்களுக்கு எந்தப் பாதிப்பும் ஏற்படவில்லை. அவர்களை நான் எதிர்க்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. ஓட்டுநர்கள் எல்லாரும் ஏழை எளிய மக்கள். அவர்களுக்கு ஆதரவாகவே இந்த நக்கீரன் இருப்பானே தவிர, எதிர்க்க மாட்டான். காவல் துறையில் உள்ள யாரோ ஒருவர், என் மீது கொண்ட தனிப்பட்ட வஞ்சம் காரணமாக ஓட்டுநர்களுக்குத் தவறான தகவல் தந்து ஏவிவிட்டார்."
அதன் பிறகும் நக்கீரன் அதே வீட்டில்தான் வசித்தார். ஊரில் நடந்தபடிதான் இருந்தார். ஓட்டுநர்கள் அவர் மீது எந்தக் கோபமும் கொள்ளவில்லை. இது குறித்தும் நக்கீரனிடம் கேட்டேன்.
அவர் சொன்னார்.
"ஓட்டுநர்களுக்கு உண்மை தெரிந்துவிட்டது. அநாவசியமாக நக்கீரன் மீது கோபம் கொண்டு தாக்க முயன்றோமே என்று வருத்தப் பட்டார்கள்."
கருத்தாகப் பேசும் நக்கீரனுக்குக் கருத்த மேனி. மனமோ வெள்ளையோ வெள்ளை. தன் மனத்தை வெளியில் காட்டும் விதத்தில் எப்பொழுதும் தூய வெள்ளை ஜிப்பா மற்றும் வேட்டி அணிந்து இருப்பார். வயப்படுத்தும் காந்தக் கண்களும்... எதிரொலிக்கும் சிரிப்பும் அவருக்கே உரியவை.
எங்குப் போனாலும் நடந்தேதான் போவார். அந்தக் காலக் கட்டத்தில் அவர் சைக்கிள்கூட ஓட்டி, நான் பார்த்தது இல்லை. பின்னொரு காலத்தில் கருப்பு வண்ணத்தில் என்ஃபீல்டு மோட்டார் சைக்கிள் ஓட்டியதை அதிசயமாகப் பார்த்ததும் உண்டு. அவரை, யார் சந்தித்தாலும்… அவர், யாரைச் சந்தித்தாலும்… முகம் மலர்ந்துவிடுவார். யாரையும் அவர் எதிரியாகக் கருதுவதே இல்லை. "எதிரியாகவே" இருந்தாலும் நேரில் பார்த்தால் கட்டி அணைத்துக் கொள்வார். அவர் காட்டும் அன்புக்கு அணை போட… கல்லணை கட்டிய கரிகாலன் வந்தாலும் முடியாது. அத்தகைய உயர்ந்த உள்ளம் அவருடையது.
தமிழ்மீது அவருக்கு அளவற்ற பற்று உண்டு. தமிழுக்கும் அவர்மீது அன்பு உண்டு. திருத்தமான தமிழில்தான் பேசுவார். அதில் நாடகத்தனம் அறவே இருக்காது. தன் பெற்றோர் இட்ட ஜெயராமன் என்ற பெயரை, நக்கீரன் என்று தமிழில் மாற்றிக் கொண்டார். ஜெயராமன் என்ற பெயர் அவருக்கே நினைவிருக்காது. நக்கீரன் என்ற பெயரே நிலைத்துவிட்டது. நாட்டில் நகரில் நடக்கும் அநியாயங்களை அட்டூழியங்களை நேருக்கு நேர் நின்று தட்டிக் கேட்பதனால், நக்கீரன் என்ற பெயரும் அவருக்குப் பொருந்திவிட்டது. முடிக்கு மணம் இல்லை என்று வாதம் புரிந்தார் சங்க காலத்து நக்கீரன். ஒரு தவறு செய்தால்… முடியரசானாலும் குடியரசானாலும் விடமாட்டேன் என்று வீதிக்கு வந்து போராடினார் எங்க(ள்) காலத்து நக்கீரன்!
நான் பள்ளியில் படித்துக் கொண்டிருந்த காலம் அது. விடுமுறை நாள்களிலும் மாலை நேரங்களிலும் ஏதாவதொரு வேலைக்குச் செல்வேன். கடலூர் துறைமுக நகர் அப்பாவுச் செட்டித் தெரு எதிரில் பெருமாள் தையல் கடை இருக்கும். ஆறுக்குப் பத்துதான் அதன் பரப்பளவு. அங்கு வேலை செய்து கொண்டிருந்தேன். தேநீர் வாங்கிவந்து கொடுப்பது; தையல் தொடர்பான பொருள்களை வாங்கி வந்து தருவது; காஜா எடுப்பது போன்ற வேலைகளைத்தாம் செய்து வந்தேன். தையல் கடையில் வேலை செய்த போதும்… கருமச்சம், காயவடு போலக் கிழிந்த டவுசரே என் அடையாளம்!
பெருமாள் தையல் கடையில் நான் காஜா எடுத்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது வெள்ளை ஜிப்பா, வேட்டியுடன் ஒருவர் வந்தார். அவர் கைகளில் துண்டறிக்கைகள் இருந்தன. அவருடன் குண்டாக கருப்பாக இன்னொருவரும் வந்தார். பெருமாள் தையலர் எம்ஜிஆர் கட்சி. அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தை அப்போதுதான் தொடங்கி இருந்தார்கள். அ.தி.மு.க. கூட்டம் சம்பந்தமான அறிக்கைகள்தாம் அவை. அவற்றில் சில துண்டறிக்கைகளைப் பெருமாள் தையலரிடம் கொடுத்தார். பிறகு அரசியல் பேசினார்கள். அந்த வயதில் அந்த அரசியல் எனக்குப் புரியவில்லை. இந்த வயதில் இன்றைய அரசியல் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. தேநீர் வாங்கிவர என்னை அனுப்பினார்கள். தாடி டீக்கடையில் இருந்து தேநீர் வாங்கிவந்து தந்தேன். அருந்தியபின் அவர்கள் விடைபெற்றனர். அப்போது சிறுவனாக இருந்த என்னைப் பார்த்து அவர் புன்னகைத்தார். அவர் வேறு யாரும் அல்லர். நக்கீரன்தான். அவருடன் வந்தது அவருடைய நண்பர் இரணியன். ஓவியக் கவிஞர் ரமேஷின் வீட்டுக்குப் பக்கத்து வீட்டில்தான் பொன்வேலை செய்துவந்தார் அவர். இரணியன் எனப் பெயர் வைப்பதற்கே ஒரு துணிவு வேண்டும். கொள்கை உறுதி வேண்டும்.
அ.தி.மு.க. தொடங்கிய போது, முதன்முதலில் கடலூருக்குப் பொறுப்பாளராக… கடலூர்த் தொகுதி அமைப்பாளராக எம்ஜிஆரால் நியமிக்கப்பட்டவர்தான் நக்கீரன். அவரின் அயராத உழைப்பால்… கடலூர் எங்கும் அதிமுக கிளைகள் விரிந்தன. எல்லாருடைய நெஞ்சிலும் எம்ஜிஆர்தான் இருக்கிறாரோ எனும் அளவுக்கு, அ.தி.மு.க. மக்களிடம் செல்வாக்குப் பெற்றது. காலம் பார்த்து… காய்கள் நகர்த்திப் பணம் படைத்தவர்கள் அ.தி.மு.கவில் நுழைந்துவிட்டனர். அவர்கள் தம் செல்வாக்கை உயர்த்திக் கொள்ள… கொள்ள…. நக்கீரனை ஒதுக்கிவிட்டனர் மெல்ல… மெல்ல…! யாரோ சொன்னாங்க… என்னென்னு? "அரசியல்ல இதுஎல்லாம் சகஜம்ன்னு"
அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் அதிகாரப் பூர்வமான நாளேடு தென்னகம். அந்த இதழில் நக்கீரன் பணியாற்றியதாகத் தெரிகிறது. திமுகவின் ஐம்பெரும் தலைவர்களில் ஒருவரான மதியழகனின் தம்பி, கிருஷ்ணசாமிதான் தென்னகத்தின் ஆசிரியர். பிறகொரு காலத்தில் முன்னாள் அமைச்சர் எஸ்.டி. சோமசுந்தரம் நடத்திய சமநீதி இதழில் துணை ஆசிரியராகப் பணி ஆற்றினார். முன்னோடி என்ற இதழையும் நடத்தினார். இதில் இருந்து அவரின் எழுத்து ஆர்வத்தை ஊகித்து அறியலாம். இதழ்களில் அறிவுப் பூர்வமாக எழுதுவதிலும், மேடைகளில் ஆணித் தரமாகப் பேசுவதிலும் அவர் ஆர்வம் கொண்டிருந்தார்.
அவருடைய பேச்சைப் பல தடவை நான் கேட்டு இருக்கிறேன். ஒரு விரல் அசைத்து, எச்சரிக்கை விடுக்கும் தோரணையில் பேசுவார். ஆதாரத்தோடு பேசுவார். அச்சமற்றுப் பேசுவார். பொதுநலத்துக்காக மட்டுமே பேசுவார். ஆனால் கண்ணியக் குறைவாக ஒரு சொல்கூட அவர் நாவில் இருந்து உதிர்ந்ததே இல்லை.
நகர்நலம் வேண்டி ஏராளமான பொதுக்கூட்டங்களை நடத்தினார். அவர் அமைக்கும் மேடைகளில் பொதுநலச் செம்மல் பண்டரிநாதன், வழக்கறிஞர் கனக ரத்தினம், வழக்கறிஞர் ஸ்ரீராமுலு, வழக்கறிஞர் அரிகரதாஸ், வாட்ச் கடை செல்வம் ஆகியோரை அழைத்துப் பேச வைப்பார். இவர்கள்தாம் அன்றைய நட்சத்திரப் பேச்சாளர்கள். அதிகாரிகளை நச்சரித்த / எச்சரித்த பேச்சாளர்கள்.
நக்கீரனின் அப்பா பெயர் பரசுராமன். அம்மா பெயர் ராஜம்மாள். இரவும் பகலும் சந்திக்கும் அந்திமுனை போல… திருப்பாதிரிப்புலியூர் தேரடி வீதியும் போடிச் செட்டித் தெருவும் சந்திக்கும் முனைதான் இவர்களின் பூர்வீகம். இவர்களுக்கு இந்திராணி, ஜெயராமன், மங்கையர்க்கரசி, வத்சலா, மீரா, ஜெகநாதன் ஆகிய ஆறு பிள்ளைகள். இரண்டாவதாகப் பிறந்த ஜெயராமன்தான் நம்முடைய நக்கீரன். பிறந்த நாள் 26-10-1944.
இளமையில் புலமை என்ற பெருமையோடு வளர்ந்தார். நன்றாகப் படித்தார். கம்மியம்பேட்டையில் உள்ள தூய வளனார் உயர்நிலைப் பள்ளியில்தான் எஸ்எஸ்எல்சி முடித்தார். பெற்றோருக்குப் பெரிதும் மகிழ்ச்சி. பெருமையும்கூட. "பையன் அரசு வேலைக்குச் செல்வான். நம் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுவான்" என்று நம்பிக் கொண்டிருந்தனர். ஜெயராமன் வேலைக்குப் போனதும் வறுமையின் கொடுமை முடிந்துவிடும் என்று ராஜகனவில் நடைபோட்டனர். அது போலவே நில அளவைத் துறையில் அரசு வேலையும் கிடைத்தது. வேலூரில் பயிற்சி பெற்று வேலையில் தொடர்ந்தார்.
பொதுவாழ்வில் நாட்டமும் போராடும் வேகமும் கொண்ட அவருக்கு அரசு வேலை ஒத்துவரவில்லை. பொதுத்தொண்டு ஆற்ற வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தார். அதனால் அரசு வேலையில் இருந்து விலகிவிட்டார். பொதுத்தொண்டுக்காக வேலையை விட்டதைச் சிலர் பாராட்டலாம். தியாகி பட்டம் சூட்டலாம். ஆனால் நான் அதைப் பாராட்டப் போவதில்லை. நக்கீரன் செய்த முட்டாள்தனம்தான் அந்தப் பணிவிலகல். அந்தப் பணியில் இருந்தும் பொதுப்பணி; தமிழ்ப்பணி ஆற்றி இருக்க முடியும்.
எத்தனையோ நல்ல மனிதர்கள் தமக்குக் கிடைத்த அரிய வாய்ப்புகளைப் புறம் தள்ளிவிட்டுத் தங்களையும் வருத்திக் கொண்டனர். தம் குடும்பத்தினரையும் தத்தளிக்க விட்டனர். பொதுநலம் என்ற பெயரில் பொறுப்பற்று நடந்துகொண்டனர் என்றே அத்தகையோரை நான் குற்றம் சாட்டுவேன். தன்மானத்தோடு தலைநிமிர்ந்து நிற்கும் வகையில், தம் வாழ்வாதாரத்துக்குத் தகுந்த வழியை ஏற்படுத்திக்கொண்டுதான் பொதுவாழ்வில் ஈடுபட வேண்டும்.
வேலையை விட்டதும், பெற்றோரின் கனவு மாளிகையில் இடிகள் விழுந்தன. இருந்தாலும் தன் பிள்ளை என்பதால் மனத்தைச் சமாதானப் படுத்திக் கொள்ள முயன்றனர். இடிந்து போய் இருந்த அந்தத் தருணத்திலும் அவர்கள் மீது பேரலை ஒன்று வந்து மோதியது. அந்தப் பேரலை, நக்கீரனைப் பெற்றோரிடம் இருந்து பிரித்துச் சென்றது.
இளமை கொலுவிருக்கும் பருவத்தில் காதலில் விழவில்லை என்றால் அவன் மனிதனே இல்லை. நக்கீரன் என்ன விதிவிலக்கானவரா? அஞ்சலாட்சி மீது காதல் கொண்டார். பெற்றோர் எதிர்த்தனர். அஞ்சலாட்சியா? அன்னை தந்தை ஆட்சியா? என்ற நிலை வந்தது. அந்தக் காலம் முதல் இந்தக் காலம் வரை… ஏன், எந்தக் காலம் என்றாலும் இளமனம் காதல் பக்கமே சார்ந்துவிடும். அஞ்சலாட்சியை மணந்தார். தனிக்குடும்பம் நடத்தினார். காதலித்தவரையே கைபிடிக்கும் நக்கீரனின் காதல் அறத்தை நான் ஆதரிக்கிறேன். பெற்றோர் பார்வை வேறு அல்லவா? அது ஓர் இருண்ட காலம் என்பதால்… "காதல் என்பது பாவம்" எனக் கருதிப் பெற்றோர் மட்டும் அல்லர்; உடன் பிறந்தவர்களும் நக்கீரனோடு தொடர்பு வைத்துக் கொள்ளவில்லை.
நக்கீரன் - அஞ்சலாட்சி இணையருக்கு அன்புக்கரசி, மணிமேகலை, சித்தார்த்தி என முத்தமிழ் போல் மூன்று மகள்கள். வேலவன் என ஒரு மகன். மகள்கள் அனைவருக்கும் மணவாழ்க்கை அமைந்துவிட்டது.
வாழ்வில் பல காலம் வறுமையில் வதங்கினாலும், வசதியான வாழ்க்கையும் நக்கீரனுக்குச் சில காலம் வாய்த்தது. திண்டிவனம் பக்கத்தில் கனிமம் வெட்டி எடுக்கும் நிறுவனம் ஒன்றில் மேலாளராகப் பணிபுரிந்தார்.
அந்தச் சமயத்தில் அவருடைய பொருளாதாரம் மேம்பட்டது. பொதுஅமைப்புகளுக்கு நன்கொடை வழங்கும் வகையில் அவருக்கு வருமானம் வந்தது. வரி வாக்கு அளிப்போர் பேரவை என்ற அமைப்பைத் தொடங்கிப் பரபரப்பாக நடத்தினார். அந்தக் காலத்தில்தான் நக்கீரனின் பொதுநலப் பணிகள் மிக அதிகமாக நடந்தன. கடலூரில் எங்குத் திரும்பினாலும் அவருடைய தட்டிப் பரப்புரைகளும் சுவர் பரப்புரைகளும் மக்களை விழிப்புணர்வு பெற வைத்தன.
"கழித்துக் கட்டிய" வெள்ளைத் தாள்களை எங்கிருந்தோ வாங்கி வருவார். அவை தாறுமாறான அளவுகளில் இருக்கும். தான் எழுதும் அறிக்கைகளை / கட்டுரைகளை அந்தத் தாள்களில் அச்சிட்டுத் தருமாறு என்னைப் பணிப்பார். தாள்களை வெட்டி ஒழுங்கு செய்து, அச்சிட்டுத் தந்திருக்கிறேன். ஒரு முறையா? இரு முறையா? பலமுறை!
எம்ஜிஆரை எதிர்த்து எஸ்.டி.சோமசுந்தரம் தொடங்கிய நமது கழகம் என்ற கட்சியிலும் அவர் செயல்பட்டார். அந்தக் கட்சியின் சார்பில் 1984 ஆம் ஆண்டில் தமிழ்நாடு சட்டமன்றத் தேர்தலில் கடலூர்த் தொகுதியில் போட்டி இட்டார். அப்போது அவருடைய விளம்பர உத்தி பெரிதும் பேசப்பட்டது. சுவர் தோறும் பெருக்கல் வாய்ப்பாடு போல் தேர்தல் விளம்பரம் இருக்கும். ஒருவர் நான்கு பேருக்கு நக்கீரன் பற்றிச் சொல்லி வாக்குகள் சேர்க்க வேண்டும். அதுபோல் அந்த நான்குபேர் வாக்குகள் சேர்க்க வேண்டும். இப்படியாக ஒரு கணக்கு விளம்பரம் இருக்கும். (அந்த விளம்பரங்களை எழுதிப் பெற்ற ஊதியத்தில் குத்துவிளக்கு வாங்கித் தன் குருநாதர் திருமணத்தின் போது பரிசு அளித்ததாக நினைவுகூர்கிறார் ஓவியக்கவிஞர் ரமேஷ்)
பொதுநலத் தொண்டையும் நேர்மையையும் மதித்து, மக்கள் வாக்கு அளிப்பார்கள் என்ற மூடநம்பிக்கையில் அவரும் மூழ்கிப் போனார். நக்கீரன் போட்ட கணக்குத் தப்புக் கணக்கு ஆனது. தோல்வியைத் தழுவினார். தேர்தலில் நிறைய செலவு செய்திருந்தார். மீண்டும் வறுமையின் பக்கமே வந்து விழுந்தார்.
சிப்காட் வேதியியல் தொழிற்சாலைகள் தொடங்கிய காலத்தில், அவற்றால் வரும் ஆபத்துகளை அவர்தான் மக்களுக்குச் சொல்லி விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தினார். அதைக் கேலி பேசியவர்களும் இருந்தார்கள். அவரைப் பைத்தியக்காரன் என்று பழித்து ஏசியவர்களும் இருந்தார்கள். சமுதாயத்தில் உயர்ந்து நின்ற ஒருவரே, அப்படிப் பேசியதைக் காதுபடக் கேட்டுக் கண்கலங்கி நின்றிருக்கிறேன். அவர் எச்சரித்தது போலவே... சிப்காட் தொழில்வளாகத்தால் கடலுார் பாழ்பட்டுக் கிடப்பதைப் பார்க்கிறோம் நாம்!
தொண்டுக்கு என்றே அலைவான். கேலிக்கு ஆளாவான். அவன் கடவுளில் பாதியடி ஞானத் தங்கமே என்ற பாடலைக் கேட்கும் போதெல்லாம்…. என் நினைவில் நக்கீரன் வருவார். பண்டரிநாதன் வருவார். பேச்சுரிமைக் கழகத்தின் செல்வம் வருவார். பொதுநலத் தொண்டர்கள் வருவார்கள்.
இறுதிக் காலத்தில் நக்கீரன் பெரிதும் மனம் உடைந்து போய் இருந்தார். இயற்கை மருத்துவத்தில் ஈடுபாடு கொண்டு, மூலிகைப் பொடிகளை அவரே தயாரித்து, தெருத் தெருவாகச் சென்று விற்பனை செய்து வந்தார். அப்படித் தொழில்செய்வது தாழ்வில்லை என்றாலும், அவரைப் பார்த்துப் பரிதாபப் பட்டவர்கள் உண்டு. அவருக்காகவே சிலர் அந்த மூலிகைப் பொடிகளை வாங்கினார்கள்; நானும் வாங்கி இருக்கிறேன்… நக்கீரன் பயனுற வேண்டும் என்று!
ஒரு காலத்தில் சிறப்பாகச் செயல்பட்ட திருக்குறள் பேரவையில் பொறுப்பாளராக இருந்தார். குறள்நெறி பரப்பப் பெரிதும் தொண்டு புரிந்தார். கடலுாரில் செயல்பட்ட இலக்கிய அமைப்புகளுடன் தொடர்பில் இருந்து உதவினார்.
பல ஆண்டுகளுக்கு முன், கடலுார் பாபா பள்ளியைச் சுற்றிலும் மழைவெள்ளம் வடியாமல் இருந்தது. தண்ணீரை வடியச் செய்ய ஒரு கருவியைக் கண்டுபிடித்தார். அந்தக் கருவியைச் செய்ய இரண்டாயிரம் ரூபாய் செலவு ஆகும் என்றார். பேராசிரியர் இரா.ச. குழந்தைவேலன் மூலமாகப் பாபா பள்ளித் தாளாளரை அணுகி இசைவு பெற்றார். கருவியைச் செய்து வெள்ளத்தை வடிய வைக்கும் பணியை அவரே செய்தார். அது அவ்வளவாக வெற்றியைத் தரவில்லை. ஆனாலும் அது ஓர் அறிவியல் முயற்சி! பல தோல்விகளைக் கடந்துதான் அறிவியல் வெற்றிகள் அமைந்தன.
ஏதாவது புதிது புதிதாகச் சிந்தித்துக்கொண்டே இருந்தார். இலக்கியம், அரசியல், இதழியல், பொதுத்தொண்டு, இயற்கை மருத்துவம், அறிவியல் கருவியாக்கம் என அவருடைய சிந்தனைகள் வளமாக வலம் வந்தன. சிந்தனைகளுக்குச் செயல் வடிவங்களும் தந்தார். பொதுநலமே தன்நலம் என்று வாழ்ந்தார். ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்த்தால், ஒளியைத் தந்து, இருளில் வாழ்ந்தவர்களில் இவரும் ஒருவர்.
நக்கீரனை இளம்பருவத்தில் பார்ப்பது போல… அவரின் மகன் வேலவன் இருந்தார். மகன் தன்னைக் காப்பாற்றுவான்; கரைசேர்ப்பான் என்றே நினைத்திருந்தார்.
இரயில் விபத்தில் சிதறிப் போன மகனின் சிதைந்த உடலைப் பார்க்கும் ஒரு தந்தையின் மனநிலை எப்படி இருக்கும்? அந்தக் கொடுந்துயரை நக்கீரன் அனுபவித்தார். அதன்பின் அவர், தனக்குள் செத்துக்கொண்டார். ஒரு நடைப்பிணம் போல் நடமாடினார்.
எப்போதும் முகம்மழித்துக் கருப்பு வைரம்போல் மின்னிய நக்கீரன், கடைசி நாள்களில் தாடியோடு இருந்தார். சோகத்தின் விழுதுகள் போலவே இருந்தது அந்தத் தாடியும்.
ஒருவரால் இனிப் பயன் இல்லை என்றான பின், ஒருவரால் நமக்குச் சுமைதான் என்றான பின், அவரை ஒதுக்குவது சமூக நடைமுறை ஆகிவிட்டது.
வீடும் உறவும் விலகி இருந்தன நக்கீரனை விட்டு. நாடும் நட்பும்கூட பாவனை செய்தன… நக்கீரனைப் பார்த்தும் பார்க்காதது போல்!
சோதனை மேல் சோதனை போதுமடா சாமி
வேதனைதான் வாழ்க்கை என்றால் தாங்காது பூமி
என்ற பாட்டுக்கு விளக்கம்தான் நக்கீரனின் கடைசி கால வாழ்க்கை!
வாழ்நாளின் கடைசியில் தன் தம்பி ஜெகநாதன் நடத்திய சுற்றுலா அமைப்பகத்தில் தங்கி இருந்தார். அவர் பெற்றோர் வசித்த இடம்தான் அது. அந்த இடத்தில் இருந்துதான் பெற்றோரைப் பிரிந்து சென்றார். கைவிடப்பட்ட நிலையில் தவித்த அவரை, அதே இடத்தில் கொண்டுவந்து சேர்த்தது காலம். பிரிந்து சென்ற மகனைப் பெற்றோரே அரவணைத்துக் கொண்டதுபோல் இருந்தது அந்த வாழ்விடம்.
சேவை செய்தே தேய்ந்த நட்சத்திரம், 2017 டிசம்பர் 4 ஆம் நாள் அன்று உதிர்ந்துவிட்டது.
நக்கீரனின் படத்திறப்பும் நினைவேந்தலும் மஞ்சக்குப்பம் தூய வளனார் மேல்நிலைப் பள்ளி அருகே இருக்கும் சிறு கட்டடத்தில் நிகழ்ந்தது. இருந்த போது விலகி ஒதுங்கியவர்களும்… இறந்த போது வந்து போற்றினார்கள். என்ன பயன்?
எந்தத் தொண்டையும், யாருடைய உழைப்பையும் எளிதாக மறந்துவிடுவது நமக்கு இயல்பாகிவிட்டது. அப்படித்தான் நக்கீரனை மறந்துவிட்டோம். அல்லது மறந்து வருகிறோம்.
மறத்தல் தகுமோ?
கோ. மன்றவாணன்

